هر دو عربى است ، و هميشه پيامبر ص در آغاز سوره‌هاى قرآن در آيه بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ اين نام را براى آنها بيان مىكرد ، بنا بر اين هدف آنها جز بهانه - جويى و سخريه نبوده است . جمله بعد نيز گواه اين حقيقت است ، زيرا آنها مىگويند : آيا ما مطيع فرمان تو شويم و به دستور تو سجده كنيم ( * ( أَ نَسْجُدُ لِما تَأْمُرُنا ) * ) . اما به حكم آنكه تبليغات رهبران الهى تنها در دلهاى آماده اثر مىگذارد كوردلان لجوج نه تنها بهره اى نمىگيرند بلكه بر نفرتشان افزوده مىشود ، چرا كه آيات قرآن همچون دانه‌هاى حيات بخش باران است كه در باغ سبزه و گل مىروياند و در شوره زار خس ! لذا جاى تعجب نيست كه بگويد : « * ( وَزادَهُمْ نُفُوراً ) * » ( 1 ) . آيه بعد در حقيقت پاسخى است به سؤال آنها كه مىگفتند رحمان چيست ؟ - هر چند آنها اين سخن را از روى سخريه مىگفتند اما قرآن پاسخ جدى به آنها مىگويد - مىفرمايد : « پر بركت و با عظمت است آن خدايى كه در آسمان برجهايى قرار داد » ( * ( تَبارَكَ الَّذِي جَعَلَ فِي السَّماءِ بُرُوجاً ) * ) . « بروج » جمع « برج » در اصل به معنى « ظهور » است ، و لذا آن قسمت از ديوار اطراف شهر يا محل اجتماع لشگر را كه بلندتر و آشكارتر است « برج » مىنامند ، و نيز به همين دليل هنگامى كه زن زينت خود را آشكار سازد « تبرجت المرأة » مىگويند .

--> ( 1 ) بنا بر اين فاعل « زاد » همان امر به سجده است كه اثر معكوس در آن بيماردلان گذاشت ، هر چند بعضى از مفسرين نقل كرده‌اند كه پيامبر ( ص ) بعد از اين سخن سجده كرد و مؤمنان نيز سجده كردند و اين سبب دورى بيشتر آنها گشت ، بنا بر اين فاعل زاد سجده است اما معنى اول صحيحتر به نظر مىرسد .